dit is S/Zoet

Jazzmuziek. Ik ben er niet zo in thuis, maar gisteren op café werd ik wild van de baslijn. De baslijn van live Jazzmuziek is opwindend jandorie.

Ze woonde bij ons in huis maar we wisten niet veel over haar. Ze was een bizar meisje. Wij zaten met de jongens op woensdagavond altijd samen in de keuken te praten, zij kwam meestal pas lang na middernacht thuis en kwam dan bij ons zitten. Eén van de eerste weken kwam ze thuis met maar één schoen aan. We vroegen wat er gebeurd was en dan haalde ze haar schouders op. Na wat doorvragen kwam ze met zo’n vaag verhaal aanzetten. Ze had een steentje in haar schoen, die uitgedaan, het steentje eruit geschud en toen ze haar voet weer in haar schoen wilde steken, was haar schoen verdwenen. We geloofden er niets van en vroegen of ze teveel gedronken had en een deel vergeten was, maar ze was compleet nuchter. Ze zag niet in wat het probleem was met haar verhaal, vond het zelf vanzelfsprekend. En waarom zou ze liegen? Of ze het dan niet bizar vond, dat haar schoen zomaar verdwenen was? Er verdwijnen wel vaker dingen, zei ze dan peinzend en daarmee was het onderwerp afgesloten. De dag nadien droeg ze een ander paar versleten schoenen, die had ze ergens gevonden, zei ze vrolijk. Ze zat vaak bij het groepje van zwervers die zich ’s avonds rond de fontein verzamelden. Ze viel van uitzicht helemaal uit de toom, droeg meestal zwierige jurkjes, zag er steeds heel verzorgd uit en had een echt engelengezichtje. Maar ze werd er geduld en dronk moedig mee Cara Pilsjes. Er deden ook vaak joints de ronde, maar daar zei ze steeds nee tegen. Niet dat ze daar uit principe tegen was, dat was het probleem niet. Het paste gewoon niet bij haar, het stond haar niet. Terwijl ze het zei, keek ze ons aan alsof wij dat natuurlijk allemaal ook meteen gezien hadden. En wij maar knikken, het staat je niet.

Ze nam ons soms mee maar wij vonden er maar niets aan. Zij wurmde zich dan tussen twee kerels en zat heel stilletjes te luisteren naar de zachte gesprekken die gevoerd werden. Soms zat ze ook de hele avond geanimeerd met iemand te praten, meestal een jongen. Daar hield ze van, je zag haar helemaal opleven in zo’n gesprek. Wij zaten er meestal maar een beetje bij, iedereen keek maar wat naar ons en wij wisten niet goed hoe ons te gedragen.

Ze kwam ook een keer helemaal nat thuis. Het was iets met de fontein, maar wat er precies gebeurd was, daar deed ze weer heel vaag over. We waren dat ondertussen al gewoon. Ze droeg een witte zomerjurk met bloemetjes en die was nu een beetje doorzichtig geworden. Haar oranje onderbroek tekende zich af tegen de dunne stof. Wij staarden allemaal een beetje naar haar die avond. Ze zag er zo onbeholpen, onschuldig en lief uit en tegelijk heel aantrekkelijk met haar ronde billen waar haar jurk zo tegenaan plakte. Slierten haar plakten in haar gezicht, ze leek een beetje een verwilderd hert. Zo zei ik het achteraf tegen de andere jongens, zij vonden dat melig. Dan gingen ze me stompen en riepen ze dat ze er gewoon ongelofelijk sexy uitzag en dat ik dat niet weer zo moest verbloemen. We gingen haar vanaf die avond anders bekijken, dat was zeker. Na een week bekenden wij, de jongens, alledrie verliefd op haar geworden te zijn. De andere twee waren niet echt verliefd vond ik. Alleen ik was echt verliefd, zo besliste ik.

Elke ochtend deed ze bloos op, zo noemde ze dat. Zodat ze de hele dag onweerstaanbaar kon blozen. Soms rookte ze een sigaret omdat ze vond dat de lucht daarna zoveel frisser leek. Ze hield ongelofelijk van kermissen en schuimde het hele land af zodat ze bijna elk weekend ergens, zelfs in de kleinste boerengaten, kon genieten van haar kermis. Ze deed dit steeds in haar eentje. Heel af en toe sleurde ze één van ons mee, maar ik denk dat ze het sowieso liever alleen deed, omdat wij hier toch zelden enthousiast voor te krijgen waren. ‘s Avonds kwam ze dan opgewonden en uiteraard blozend thuis en kon ze niet ophouden met praten. Ik had een hekel aan kermis, maar op zo’n moment hing ik aan haar lippen. Ik moest ook een keertje met haar mee. Als ze besliste dat je mee ‘mocht’ had je weinig keus, je was uitverkoren en zou je heilige taak zonder morren vervullen, zo hoorde dat. Ze wilde alle cliché dingen doen die er te vinden zijn op een kermis. Van botsauto’s rijden tot oliebollen eten. Terwijl ze het poeder van een grote oliebol in mijn gezicht blies, staarde ik naar de mensen. Ik durfde nooit te lang naar haar kijken omdat ik haar dan zou gaan kussen, dat wist ik zeker. Ze kuste me wel eens op de mond, maar dat deed ze ook met de andere jongens. We waren alledrie overtuigd dat ze ook een oogje op ons had, die indruk gaf ze ons gewoon alledrie. Die indruk gaf ze elke jongen. Studeren leek ze nooit te doen, ze was niet vaak thuis en leek overal maar wat rond te fladderen. Ze kwam nooit met een jongen naar huis, maar moet wel vriendjes gehad hebben in die twee jaren dat ze bij ons woonde. Het was vaak al ochtend als ze thuis kwam, dan liep ik haar bijna omver in de deuropening omdat ik dan, te laat zoals gewoonlijk, naar de les stormde. Ze had dan vaak zo’n schittering in haar ogen en mompelde dan iets over een fijne nacht. Groen van jaloezie zat ik even later druk te noteren in de aula.

Op een woensdagnacht zat ik alleen in de keuken. De andere twee jongens waren niet thuis die avond en ik zat in mijn eentje op haar thuiskomst te wachten. Het werd laat en ik viel in slaap aan de keukentafel. Ik werd enkele uren later wakker van een hand in mijn nek. Ze zat naast me en staarde me met glazige ogen aan. Ze had te veel gedronken. Ik grapte of dat door de Cara Pilsjes kwam, maar zij schudde heel serieus haar hoofd. Ze werd altijd heel rustig en ernstig van alcohol. Ze bleef maar naar me turen en probeerde oogcontact te maken. Je kijkt me nooit echt aan, zei ze. Dat is jammer. Toen keek ik haar wel aan en we kusten, lang en intens. Ik maakte me geen illusies maar het was heerlijk. Ze kwam tegen me aanleunen en legde mijn hand op haar borst. Je moet me helemaal openvouwen, zei ze. Maar wel voorzichtig. We vreeën die nacht en ik zag in glimpen het verwilderd hert terug. ’s Morgens was ze natuurlijk verdwenen maar er lag een briefje. Ik moet naar de kermis. Ik zal een grote beer voor je schieten. ’s Avonds had ze een grote, roze beer voor me mee en ze plantte een zachte kus op mijn mond toen ze hem mij overhandigde. Ik vond de beer vreselijk maar gaf hem toch een plaatsje in mijn kamer. Ze gaf ons vaak geschenkjes en kwam nadien steeds controleren of we ze wel gebruikten en niet weggooiden. Alsof ze wist dat het eigenlijk waardeloze troep was. Ze hield van waardeloze troep, haar kamer stond er vol mee.

Tussen ons bleef het na die nacht als vanouds. Ik had niets anders verwacht dus was niet teleurgesteld. Ik vond het wel steeds moeilijker haar met andere jongens te zien, en op het eind zelfs gewoon met haar in een kamer te zijn en te weten dat ze van iedereen en van niemand was. Op het einde van het jaar besliste ik te verhuizen, ik hoopte dat ik dan wat tot rust kon komen en haar uit mijn hoofd zetten. Toen ik vertrok, huilde ze een beetje. Ze gebood me ik moest langskomen en zei dat ik haar nooit mocht vergeten. Alsof iemand haar ooit kon vergeten. Ze leek een beetje verloren, maar dat beeldde ik me vast in. Ze had een envelop gemaakt en gaf die met me mee. Er zaten gedichten in die ze uit verschillende boekjes had gescheurd. Gewone, platte, melige rijmpjes over de liefde, daar hield ze van. Ze had er iets bijgekrabbeld, in haar kinderlijk handschrift. Die nacht met jou was echt fijn, een beetje zoals een dagje kermis. Zorg volgende keer maar voor oliebollen achteraf.

Ontzet kijkt hij haar aan als ze haar kleed uittrekt. ‘Je bent anders, je bent blank’. Hij kijkt naar haar naakte lichaam. ‘En je bent slank’. Zij schrikt niet, zijn reactie is precies zoals ze had verwacht. Ze kijkt hem dwingend in de ogen. ‘Vindt ge mij dan niet schoon, anders?’

Daar moet hij even over nadenken. Hij gaat zitten en kijkt naar haar. Ze krimpt niet ineen onder zijn blik, ze staat daar trots voor hem en er is geen zweem van schaamte te bespeuren.
En hij kijkt. Zijn blik dwaalt over haar slanke, blanke lichaam. Hij kijkt naar haar smalle schouders en dunne armen, naar haar kleine borsten en haar platte buik. Ze heeft slanke benen en haar huid ziet er ontzettend zacht en bijna transparant uit. Hij vindt het mooi. Ja hij vindt het mooi. Hij kijkt naar het gezicht dat hij nooit eerder zag. Een blank, open gezicht. Felblauwe ogen die schitteren, een fijne neus en smalle lippen. Ze ís mooi.

‘Ge moet zoeken wat gij schoon vindt, en niet wat ze zeggen dat schoon is.’

Elke dag vertel je ‘t haar,
als het moet over de telefoon.

Dat houd je vol, al twintig jaar:
Liefste, ge zijt zo schoon

Als ze de prei in stukjes snijdt
of zit te lezen in het bad

als je op zondag met haar vrijt
Ge zijt zo schoon, mijn schat

Nu kijk je naar haar mager lijf
en haar lege, dode ogen

Je staat recht, buigt een beetje stijf
en zegt: ‘k Heb al die tijd gelogen.

Gij waart nu echt een lelijk wijf.

Ik heb het afgelopen jaar vaak tevergeefs geprobeerd. Te schrijven wat je allemaal was. Wat je betekende voor me. Het was zoveel, het is nog steeds zoveel. Ik koester de leegte. Jouw leegte. Ik wil die nooit vullen. Het is jouw plaats en jouw leegte. Jouw niet-zijn zorgt net dat je er wel bent en zal blijven. Altijd.

Ik vond dit gedicht en het past zo mooi.
Ik mis je heel erg.

Zie je ik hou van je

Zie je ik hou van je,
ik vin je zoo lief en zoo licht –
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.

En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.

Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.

O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen –
Maar ik kan het toch niet zeggen.

Herman Gorter

Kom heel rustig binnen:

Wees vriendelijk en beleefd, veeg uw schoenen zorgvuldig af, geef me een zachte, aarzelende handdruk en kus me voorzichtig op mn wang, net iets te dicht bij mijn mondhoek, laat uw lippen ook net iets te lang mijn wang strelen, vraag of u even gebruik mag maken van mijn toilet, was uw handen achteraf zodat ze zacht zijn en lekker ruiken, leg mijn tijdschriften recht nadat u er even door bladerde, bekijk mijn schilderijen en houd uw hoofd af en toe schuin terwijl u dat doet, loop naar mijn boekenkast en prijs me om mijn smaak, proef mijn cake en lik uw vingers af, smak daarbij, maak een huppelpasje met mijn vliegenmepper in uw handen.

Haal daarna alles,
maar dan ook alles overhoop.

Alstublieft.

Ze maken vlechtjes in haar haren want ze is nog een kind. Daarna geven ze kneepjes in haar wang en mag ze buiten gaan spelen, mama moet praten met de buurvrouw. Ze schommelt veel want de zon schijnt vandaag en dan is de schommel tenminste niet nat. Ze probeert niet te kijken naar wat zich binnen afspeelt maar ziet toch hoe mama voorovergebogen zit terwijl de buurvrouw haar wat onhandig probeert te omhelzen. Straks krijgt mama weer rode vlekken in haar hals en gezicht.

’s Avonds zit ze aan tafel en met haar nieuwe kartelschaar knipt ze alle zwarte gaten uit haar dag. Mama aait over haar hoofd en zegt dat het zo fijn is dat ze zich zo goed alleen kan bezighouden. In bed vouwt ze haar dag helemaal open en ziet alleen maar mooie dingen, zoals de schommel en de zon, de rest is weggeknipt. Ze heeft geleerd dat ze dan de mooiste dromen heeft.

En papa slaapt weer in de zetel vannacht.

Praat de hele nacht tegen hem zodat hij niet merkt dat het ochtend wordt
Maak hem gek en zeg dat het niet opzettelijk was
Schaam je op de juiste manier
Gooi niet met je woorden maar reik ze hem voorzichtig aan hij zal ze aannemen even voorzichtig en uitpakken + hij zal zeggen dat het niet erg is en je zal hem niet geloven

Oh en nadien!
Nadien zitten jullie in de trein
Je leunt op zijn borst, valt in slaap en je schokt
Met enige regelmaat mee met de treincadans

Hij bedenkt dat dit ook goed had kunnen gaan en glimlacht naar zijn eigen reflectie in het raam. Gelukkig is hij een mooie jongen

Een jongetje en een meisje zitten in het gras op het laken van mama. Ze spelen van getrouwd zijn en hij schenkt thee voor haar in uit een plastieken theekannetje. Ze steekt haar pink in de lucht en schrikt overtuigend als ze van de te hete luchtthee nipt. Als de buurmeisjes komen kijken geven ze elkaar zoentjes en hij noemt haar schat.

Als ze groot is, zit ze met een jongen in de zetel. Het is de jongen van wie ze voorspeld heeft dat hij haar hart zou breken. Hij haalt de mooiste theepot die ze ooit gezien heeft uit zijn kast. Ze houdt de theepot voorzichtig vast en volgt met haar vinger de bloemetjes die op de stenen wand geschilderd zijn. Ze giechelt opgewonden omdat het zo mooi is. De theepot glijdt uit haar handen, het gaat vanzelf. De jongen breekt haar hart niet maar zij breekt zijn theepot. Ze luistert en geniet. Het is een mooi geluid. Mooier dan glazen, borden en zelfs mooier dan de thermoskan die ze vorige week van de trap liet vallen. Terwijl ze tussen de scherven kruipen, lacht ze naar hem. Opa gaat het allemaal weer lijmen zegt ze. Dat doet hij ook steeds met mama’s bloempotten en haar mooiste borden. Scherven brengen geluk zegt ze ook nog en ze weet dat hij haar droomjongen is. Ze moet het hem nog vertellen, hopelijk vindt hij het niet erg. Ze vraagt zich af of het moeilijk is, haar droomjongen zijn.