dit is S/Zoet

ik zal niet te hard en enthousiast praten, en ik zal proberen mijn armen onder controle te houden zodat ik niets van de tafel stoot, neen ik zal luisteren en innemend glimlachen
ik zal niet uitgelaten achter vanalles aanlopen als ik weer te veel energie heb maar gewoon braaf naast je wandelen en je hand vasthouden
ik zal niet meer met je lachen met die schelle, luide lach van me als je weer gekke dingen zegt
ik zal niet onverwachts heel luid en vals beginnen zingen als weer zo’n heerlijk melodietje door mijn hoofd dwarrelt
ik zal geen aardappelplant uit de akker waar we langswandelen trekken om aan jou te geven omdat ik dat origineel vind
ik zal in al mijn enthousiasme niet meer plots opzij springen waardoor een fietser moet uitwijken en tegen een paal rijdt
ik zal nergens tegen leunen wat zou kunnen omvallen of nergens gaan zitten waar ik zou kunnen doorzakken

ik zal lief en stil zijn en lachen en mooi zijn

maar blijf bij me

Oh, en ik wil graag dat je voor me zingt. Neem je mij volgende keer mee op je reis? Dan mag je voor me zorgen en van me houden. En af en toe aan het touwtje trekken zodat alles even schuin wordt. Dan hebben we schuine vensters in ons huisje. En dan eten we schuine erwten. Maar het mag niet te lang schuin, want anders went het. We gaan ook lopen, zo hard dat alle bloemen ontwaken en er mensen in trosjes aan parachutes uit de groene hemel vallen. En we moeten zwemmen in bolvormige zeeën tot we veranderen in gerimpeld zeewier en daarmee bouwen we een vlot. En op het einde komt alles goed en loopt het licht zomaar uit je oren.

Als het piekeren zich weer eens meester van me heeft gemaakt, moet ik weg. Al enkele dagen tollen mijn gedachten rond en rond en rond en rond … en ik voel dat de explosie nadert. Soms voelt het echt alsof mijn hoofd plots in stukken uiteen zal vliegen, en hoe bevrijdend zou dat niet zijn. Het weer komt weer eens overeen met mijn stemming. Een dreigend dik wolkenpak prijkt aan de hemel. Ik ren het huis uit. Gewoon in t-shirt. De lucht is zwoel en er hangt een zinderende, dreigende spanning. Ik weet niet waarheen ik loop, maar ik volg de donkerste wolken zodat ik erbij zal zijn als ze openscheuren. Het is ondertussen een pak frisser geworden en de wind waait keihard en snijdt door me heen. Mijn haren wapperen zo hevig, dat ik soms denk dat ze mijn hoofd van mijn lijf zullen rukken. Precies wat ik nodig heb. Ik ren verder. De pikzwarte wolken krijgen een oranje gloed. Het onweer zal niet lang meer op zich laten wachten. Dan kan ik het loslaten, nog even!
Als de eerste druppels vallen, begin ik zacht te lachen. Heel zacht eerst, en daarna steeds luider terwijl ook de regen steeds harder op me neer valt. Ik schater het uit en zwaai ongecontroleerd met mijn armen. Als de regen overgaat in hagel, verandert mijn waanzinnig gelach in een gigantische huilbui. Ik ben op het strand aangekomen. De hagel hamert op mijn hoofd en ik schreeuw het uit. Ondertussen begint het ook te rommelen. Ik roep en tier en schreeuw me de longen uit het lijf terwijl tranen over mijn wangen stromen. Ik gooi me wild in het natte zand en graai om me heen. Ik wrijf zand in mijn gezicht, mijn haren, op mijn armen. Hard zodat het schuurt. Een bliksem. Daarna het geluid van de donder dat zwelt en explodeert. Net zoals de gedachten in mijn hoofd.
Ik eindig bij het water. Ik ben doorweekt en overal hangt nat zand. Ik beef en voel mijn hartslag door mijn hele lijf. Mijn lichaam schokt en ik snik en hijg nog wat na. Een uur zit ik daar, in het water. De golven die vertrouwelijk blijven komen en gaan overspoelen mijn benen en kalmeren me. Ik word volkomen rustig nu. De aanhoudende regen spoelt het zand uit mijn haren en van mijn gezicht, alsof iemand me voorzichtig en teder schoonwast. Nog meer tranen nu, en een glimlach. En ik neurie zacht:
De verhalen gaan van je buik, je tong je vinger in zijn mond en dat het eindigt bij de zee. Eindigt bij de zee.

Spinvis

Je zal het zien, er zullen klaprozen zijn als je ze nodig hebt.

Ik zit op de trein.
Chris Martin zingt over de sterren en hoe die daar speciaal voor mij staan te fonkelen. Ik kijk naar buiten maar zie weinig sterren, in plaats daarvan weilanden en een koe die aan de kont van een andere ruikt. Ik stel me voor hoe de dame tegenover me zou reageren als ik dat plots bij haar zou doen. Ik kan mijn grijns niet onderdrukken, en kijk haar stralend aan. Ik krijg een zure blik terug. Ze klakt nog net niet bestraffend met haar tong, alsof stralend naar iemand lachen een zware misdaad is. Coldplay wordt overstemd door een man die zijn gesprekspartner blijkbaar heel graag wil overtuigen van iets. Dat doet hij door het voor de hele trein te roepen. Want ja hoor, dat helpt echt. Hij heeft een irritante stem en lispelt.
“Een fjis pintje snuhtns es olsan ’t best é!”¹
Bedankt hoor meneer, nu denkt de hele coupé dat alle West-Vlamingen zo debiel praten. Ik probeer hem te negeren en laat me meedrijven op de muziek, die jammergenoeg niet erg luid kan. Ik gebruik namelijk, als protest tegen al die technologische vernieuwingen, nog steeds de préhistorische walkman, met daarin, jawel, ‘de cassette’. Ik vind dat fantastisch. Alleen al omwille van het geluid van deze handeling (dat heerlijk geklik), draai ik mijn cassette elke treinrit zo’n zes keer om. Dit tot grote ergernis van de asociale, lege, afgestompte, zure, leeggezogen medepassagiers op de trein. Ook de dame met haar poep kijkt geïrriteerd weg als ik het nog eens waag. De luidruchtige man heeft zijn reisgezel blijkbaar nog steeds niet weten te overtuigen, want hij blijft roepen alsof hij tegen zijn dove grootmoeder bezig is.
(wat overigens wel mogelijk is, aangezien ik hen niet kan zien)
Flarden van zijn geroep dringen tot me door en ik denk bij nader inzien toch niet dat hij tegen zijn grootmoeder praat. “Ik zehu olsan dase van em moe bluvn, mo he moe nie peizn daze lustejt wi. Tes een slette, zeh dakiket hezeid i.”² Als we uiteindelijk in Antwerpen aankomen, en ik kom wat dichter bij de man in kwestie, hoor ik dat het helemaal geen West-Vlaming is, en hij dus bijgevolg ook geen West-Vlaams sprak. In plaats daar van één of andere vreemde taal die ik niet kan thuisbrengen. Net zoals die Joden op de bus in Antwerpen toen ook niet bezig waren over “jukte an mn knien”³. Goed hoor Sara…
voor mijn niet-West-Vlaamse medemens:1. Een fris pintje in de ochtend is altijd het beste hé!2. Ik zeg altijd dat ze van hem moet blijven, maar je moet niet denken dat ze luistert hoor. Het is een meisje van lichte zeden, zeg dat ik het gezegd heb.3. Jeuk aan mijn knieën