Ik hoor een doordringend scherp gekrijs dat door merg en been gaat. Mensen kijken op, staken geërgerd hun bezigheden, stoppen hun gesprekken want het stoort. Ieders blik gericht naar de bron van het lawaai.
In het midden van de winkelstraat staat een vrouw en ze schreeuwt. Ze heft haar vuisten woedend op naar ons allemaal en maakt luide kokhalzende geluiden. Heeft een briefje in haar handen en daarop spuwt ze. En ze schreeuwt opnieuw en blijft maar schreeuwen.
De mensen kijken even op, wijzen en lachen, praten over haar, heel even en gaan daarna gewoon verder – die is gek. Ze wordt alweer vergeten terwijl haar schreeuw nog door de straat weerklinkt. Geklasseerd onder: onbelangrijk en te negeren, haar moment van aandacht is voorbij.
Ik staar haar gebiologeerd aan, en terwijl ook mijn vriendinnen het gesprek verderzetten kan ik mijn blik maar niet losmaken van de vrouw. Ik voel medelijden, en bewondering maar vooral woede en jaloezie. Bewondering om dat wat ze doet, jaloezie omdat ze gek is, en omdat ik daar niet sta, om wat ik níet doe. Woede omdat ook ik briefjes heb waarop ik wil spuwen, omdat ook ik daar wil staan en schreeuwen en schreeuwen en schreeuwen en kokhalzen en mijn vuisten opheffen naar al wie voorbijkomt.
Ik zit daar op mijn bankje, draai me uiteindelijk om naar mijn vriendinnen – vanbinnen verscheurd maar vanbuiten oh zo kalm – en zucht, ‘hmm’?
Skrik
september 29, 2007 bij 10:40 pm (Uncategorized)
(ik ben verdwaald)
september 24, 2007 bij 8:52 pm (Uncategorized)
zoveel dingen
en ik kan er niet eens over schrijven
zo hectisch in mijn hoofd
en daar zijn dan woorden voor
woorden die alles rangschikken en vereenvoudigen
gewoon enkele woorden die samenvatten
orde scheppen in dat hoofd
die enkele zinnen die de haren uit mn gezicht strijken
het stof van mijn schouders kloppen
mijn veters strikken
een warme jas over mijn schouders hangen
- ik moet hem wel nog zelf aandoen -
en mij ‘n zetje geven naar buiten
‘ga nu’
maar ik kan er niet eens over schrijven
sta hier met mijn chaotisch hoofd
verwilderde haren
open veters waarover ik constant lijk te struikelen
bestoft en daardoor niezend en snotterend
schaars gekleed en dus koortsig rillend
geen zetje naar buiten
mjoezik plies
september 20, 2007 bij 11:24 am (Uncategorized)
mijn stiekeme voorliefde voor Nederlandstalige muziek kan het niet nalaten hier even reclame te maken voor volgende (nog) onbekende artiesten:
+ deze mevrouw waar ik al eerder over schreef, met het nog steeds fantastische nummer Woestijn
+ deze meneer met het roerend nummer Laura
Laura
Met de blote voeten in het gras
zegt ze dat de wereld stuk gaat
dat heeft iemand haar verteld
met de blote voeten in het gras
zegt ze dat we moeten leven
als de vogels in het veld
Oh Laura, als ik opsta, ben je daar, ben je daar,
en je praat de hele dag
Oh Laura, als ik weg ga
kom me dan, kom me dan, toch een beetje achterna
In het midden van de nacht
heeft ze nood aan conversatie
met zichzelf, soms met mij
in het midden van de nacht
en moeilijk is de concentratie
want ze heeft niets om het lijf
Oh Laura, als ik opsta, ben je daar, ben je daar,
en je praat de hele dag
Oh Laura, als ik weg ga
kom me dan, kom me dan, toch een beetje achterna
Zomaar praten kan ik niet
er moet eerst een reden zijn
dat begrijpen doet ze niet
maar ik hoop toch dat ze blijft
Oh Laura, als ik opsta, ben je daar, ben je daar,
en je praat de hele dag
Oh Laura, als ik weg ga
Kom me dan, kom me dan, toch een beetje achterna
+ en als laatste hij met het o zo rake Charlotte
Charlotte
Het zolderraam gaat open
midden in de nacht
niemand mag het horen
dus, Charlotte, doe het zacht
en Charlotte kijkt naar de sterren
en beseft hoe nietig zij wel is
dat al het naars in het leven
goed te relativeren is
Ze steekt een sigaret op
die ze van papa heeft gejat
niemand mag het horen
dus, Charlotte, doe het zacht
en Charlotte kijkt naar de sterren
en beseft hoe nietig zij wel is
dat al het naars in het leven
goed te relativeren is
de slaapkamerdeur gaat open
midden in de nacht
niemand mag het horen
dus, papa, doe het zacht
en Charlotte kijkt naar de sterren
en beseft hoe nietig zij wel is
dat al het naars in het leven
goed te relativeren is
Geniet, en andere suggesties altijd welkom !
penché sur des fleurs
september 17, 2007 bij 10:34 am (Uncategorized)
Net als ik wil denken dat het nooit meer goed komt met deze wereld, met jullie, met jou en met mij dat we allemaal zo laag gevallen zijn en nooit meer op zullen staan want we vinden het niet eens erg dat we daar liggen languit over de stoffige weg.
Dan zie ik die man met de sneeuwwitte haren die heel voorzichtig neerknielt in het gras, traag en steunend om zijn oude knoken niet te bezeren en hij buigt voorover brengt zijn neus bij die prachtige bloemen en ademt heel diep in. Hij zit daar op zijn knieën met zijn poep in de lucht zijn neus tussen te bloemen en kijkt op, zijn ogen stralen en hij lacht naar deze wereld.
Ik glimlach. Misschien zijn we laag gevallen maar er zijn steeds mensen die weer opstaan, het stof van hun kleren kloppen en verder gaan. En dansen. En zingen. Lalalala
