dit is S/Zoet

ze doet haar handen voor haar gezicht en giechelt als hij binnenkomt
met die blik in zijn ogen
handen achter zijn rug
hij heeft vast een verrassing voor haar
ze gluurt tussen haar vingers door
vindt hem mooi in streepjes
grillig
ze houdt van grillig
dat deed ze vroeger ook
als papa binnenkwam met die blik
iets verborgen achter zijn rug
- niet gluren, anders krijg je helemaal niets -
hij wist dat ze toch keek
dan zag ze papa en zijn verrassing
in streepjes
voor straf kietelde hij haar dan
tot ze ’t bijna in haar broek deed

hij kietelt niet
trekt haar handen voorzichtig weg- hier is je post -

Ik wandelde net naar het aangeslagen raam. Traag bracht ik mijn vinger er naartoe en schreef: de wereld is zo koud zonder jou. Daarna legde ik mijn hand tegen het raam, en drukte vlak daarnaast ook mijn gloeiend gezicht er tegenaan. Ik keek naar iets in de verte wat ik niet kon zien omdat het donker was.
Toen kwam de dokter in zijn witte jas en bracht me voorzichtig van bij het raam weg.
Of dat laatste verzon ik maar.

Ik wil zo graag één keer geloven dat het goed is. Dat angst eigenlijk gewoon een speelse, plagende zeepbel is. Die nog even voor onze neuzen blijft zweven, en die we daarna lachend doorprikken. Alsof we niet beseffen hoeveel schade hij kan aanrichten. Alsof hij geen schade kán aanrichten. Ik wil graag geloven dat het sussen niet hoeft, terwijl tranen over onze gezichten stromen. Ik wil mezelf verhaaltjes vertellen, me instoppen en een kusje op mijn voorhoofd. Ik wil fluisteren dat ik de monsters van onder mijn bed verjaagd heb. Dat ik niet bang hoef te zijn. Dat ze nooit meer terugkomen.