dit is S/Zoet

Ik was mijn vorig blogje een beetje beu gezien, ik was de naam van de website ook beu en vond binnen blogspot geen mooi alternatief. Dus ik ben aarzelend hier gearriveerd.

Het kan goed zijn dat, als blijkt dat ik hier helemaal niet mee kan werken, ik weer heimwee zal krijgen en ik braaf naar mijn vertrouwde plekje zal terugkeren. Maar in tussentijd wil ik het dus hier eens proberen.

Vindt u dit mooi?

Oh ik heb ook niet alle berichten overgezet maar eens grote kuis gehouden en wat rommel weggelaten. (wat niet betekent dat wat er nu staat géén rommel meer is want soms raak je gehecht aan rommel…)

In ieder geval, ik ben nog steeds Soet, en u bent nog steeds mijn zelfde lezer neem ik aan, ‘k hoop dat u hier even graag zal komen als op mijn vorig plaatsje. Mocht dat niet zo zijn, laat het weten en vertel me waarom!

Hij loopt door de straten op zijn blote voeten. Iemand strooide duimspijkers en die blijven allemaal in zijn voeten steken. Omdat het niet stinkt wandelt hij verder op de maat van de muziek. Het is vrolijke muziek dus hij huppelt een beetje. Hij deelt snoepjes uit aan de kinderen. Zijn nieuwe hoed glijdt af en toe van zijn hoofd en als de woorden naar beneden komen boren ze er gaten in. Hij was niet zo goed voorbereid beseft hij, dat moet hij volgende keer wel doen. Hij kust tien mooie vrouwen, had daarvoor speciaal nog zijn snor gekamd vanmorgen. Ondertussen timmeren de woorden door zijn ondertussen uiteengerafelde hoed genadeloos op zijn hoofd. Voor elke vrouw heeft hij een liefdesbrief geschreven en met blozende wangen en trillende stem van ontroering lezen ze die allen luidop voor. Eén begint de duimspijkers uit zijn voeten te trekken en wondjes te verzorgen. Dat is wel erg vriendelijk vindt hij, dus hij geeft haar ook wat snoepjes. Hij huilt want hij herinnert zich dat hij eens van iemand heeft gehouden en dat zij zelfs de woorden zag die zijn hoofd doorboorden. Iedereen schreeuwt uitgelaten dat hij huilt en de tien vrouwen vechten om zijn tranen te drinken. Hij huilt tot ze allen hun dorst gelest hebben, zet daarna zijn hoed (of de paar lapjes stof die nog overschieten) nog eens recht op zijn hoofd en besluit een taxi te nemen naar huis. Hij heeft pijnlijke voeten.

Ik zou zacht een lied voor haar zingen, de nacht in. Met een mondharmonica op de achtergrond. Het lied zou zeggen wat ik niet kan. Iets met heel veel houden van. Met bruisend en levendig en zo ontzettend onverwachts. Het zou gaan over heel veel tranen en pijn in mijn hele lichaam. Waardoor rechtop lopen moeilijk geworden is. Ook iets van een gemis, zoals een plas water die je maar niet opgekuist krijgt omdat steeds nieuwe plassen gevormd worden. Een plas die je niet wíl opkuisen omdat je als je daarmee bezig bent, steeds jezelf erin ziet. Een lied over hoe de pijn en het zingen alleen moet. Het zou ook een lied zijn over heel veel moois. Omdat ze een prachtige bloem was die zoveel mensen gelukkig maakte. Één van de mooiste wezentjes op aarde. Het zou een lied zijn over nog één keer: hoe is het met je hart?

Ik zou het lied niet kunnen uitzingen door de echo in de nacht. De echo die alles weerkaatst en uitvergroot. Omdat mijn woorden zouden terugkomen om me grijnzend in het gezicht te slaan. Hard. (En omdat mijn stem zou komen vast te zitten van de tranen die ook over mijn gezicht zouden stromen en een hand mijn hart ruw zou samenknijpen. Zoals nu.)

Zoals nu.

Ik heb bijna alles gehuild. En ik viel ook wel eens in de liefde. ’t Is moeilijk om er weer uit te klimmen dan. De wand is nogal glibberig en je glijdt telkens terug naar beneden. Als je eruit bent dan zit je daar. Nog restjes liefde die aan je huid plakken en je hebt geen zin om je al te wassen. Je likt jezelf om de laatste beetjes liefde te proeven maar het smaakt niet meer. En uiteindelijk plak je alleen nog maar en groeit er overal schimmel. En je gaat stinken. Zodat er niemand meer in je buurt wil komen. Tot iemand een emmer water over je gooit en schrobt tot je weer proper bent. En mensen lachen opgelucht en geven je schouderklopjes. ‘Goe, éél goe’. En je zit daar met je herinneringen aan de val. Maar je bent wel proper nu.