De laatste maanden vond ik vaak briefjes die hij schreef aan zichzelf.
‘Onweerstaanbare Warre, dit is een briefje om je eigen bestwil. Staar toch niet zo door het raam de hele dag. Je lijkt wel een oude man die geen vrienden meer heeft en wiens dag te lang duurt en enkel gevuld kan worden met dat soort zieligheden. Straks denken ze nog dat je eenzaam bent. Doe eens iets nuttigs. Ga bijvoorbeeld wat fietsen. En neen, met de uitvlucht dat je benen niet meer goed mee kunnen hoef je niet te komen aandraven. Weet je dan niet meer dat je vroeger elke dag ging joggen? Het lijkt alsof het gisteren was. Waarom zou je het nu niet meer kunnen? Je laat jezelf veel te snel oud worden, geef er toch niet aan toe, lamzak. Onvriendelijke groeten. ’
Dat soort zaken. Ook schreef hij aan onbestaande meisjes.
‘Lief meisje, bedankt voor je lach. Deze oude man wordt niet meer zo snel vrolijk als zo’n jong, mooi kind als jij, maar ik zit hier toch af en toe te grinniken als ik jou zie schaterlachen. Ja, zo gaat dat als je ouder wordt, dan lach je niet meer zo uitbundig maar grinnik je hoogstens eens. Om jou met al je levenslust. Ik ben de mijne onderweg kwijtgeraakt en vond hem nergens terug. Niet dat ik niet gezocht heb.
Ik heb je nodig om me te helpen vergeten. Ik weet het, zoiets heet gebruiken. En ik geef toe, ik ben verder niet echt geïnteresseerd in jou. Ik heb je alleen nodig om ’s nachts je hand op mijn bezwete voorhoofd te leggen. Om me vast te houden als ik niet kan huilen. Ik heb je nodig omdat je, daar ben ik van overtuigd, naar bloemen ruikt. Slaap heerlijk vannacht, bloemenmeisje van me. En als je je eenzaam voelt, kom dan. Ik zal wachten.
Je onweerstaanbare Warre’
Misschien schreef hij ze aan de verpleegster die elke ochtend kwam of aan het buurmeisje dat vaak in de tuin werkte en zulke mooie benen had. Hij hield van mooie benen, dat vertelde hij vaak. Hij hield vooral van meisjes. Hij vond ze allemaal zo mooi. Vriend, waarom zijn ze allemaal zo verschrikkelijk mooi en zo ver weg? Ik wil er eentje in mijn bed. Daarom schrijf ik hen brieven, ik nodig hen bij me uit. Ik heb een warm bed en ben onweerstaanbaar. Enfin, ik ben ooit onweerstaanbaar geweest. Ik heb al zolang geen warme vrouwentepel meer geproefd. Laat me nog eens in slaap vallen op een zachte buik. Verdorie vriend, kan jij niet iets voor me regelen?
Warre en ik waren al vrienden toen we kleine kereltjes waren. Hij was een ontzettend serieus ventje en een wijsneus die steeds allerlei gekke weetjes wist te vertellen. In tegenstelling tot ons, was hij een heel rustige jongen die nooit vocht of door de schoolgangen rende. Voetballen vond hij ook al niet fijn. Toch had hij altijd veel vrienden, de andere jongens luisterden graag naar zijn praatjes. Later had hij ook het meeste succes bij de meisjes en leerde ons alles over hen. Wij luisterden jaloers, want we waren onhandige slungels die niet met meisjes konden praten zonder te hakkelen en rood te worden. Hij leerde ons ook roken en drinken en hij was de enige die er echt tegen kon. Één avond herinner ik me nog haarscherp. We huurden met zijn vieren een huisje in de bergen. We waren lelijke, puistige pubers en hadden sigaren gerookt en werden allemaal misselijk maar geen van ons durfde het toegeven aan Warre. We praatten over borsten en masturbatie. Ineens gingen zijn ogen fonkelen en hij begon te vertellen over krabben. Hij deed het op zo’n manier dat het sinds die nacht voor mij zeer vanzelfsprekend in het rijtje thuishoort: borsten, masturbatie en krabben. Hij keek ons heel ernstig aan en legde uit hoe het zat met de verschillende soorten krabben en hun eigenaardigheden. Daarna kuchte hij even en zei dat zijn zus al borsten kreeg. Toen ik later biologie ging studeren, herinnerde ik me wat hij toen vertelde. Alles klopte.
Ik heb hem maar één keer zien huilen, om haar. Hij had al veel meisjes gehad en nog meer harten gebroken maar blijkbaar was het deze keer zijn beurt. We zaten langs het water en hij vertelde over haar. Ik wil weten waar ze is, wat ze doet en welk boek ze leest. Wie haar vriendinnen zijn en hoe ze aan dat litteken komt. Ik wil weten of ze er van houdt als ik mijn hand in haar nek leg. En of ze hem kust vanavond. Het doet pijn in mijn buik als ik besef dat ze bij hem is en dat hij haar vasthoudt als ze bang is. Ik kan nu al niet meer zonder haar leven. Ze was de vriendin van zijn baas. Vanaf die dag was hij van haar en was zijn enige doel dat zij van hem zou zijn. Hij won haar en verloor zijn job. Ze vond hem onweerstaanbaar. En ze hield ervan als hij zijn hand in haar nek legde.
Twee jaar later stond hij voor mijn deur, hij huilde de hele nacht en rilde van de koorts. Ik legde hem in mijn bed, stopte hem onder mijn drie warmste dekens en luisterde naar zijn geijl. ’s Ochtends haalde hij een pistool boven: hij wilde zichzelf voor de kop schieten. Ik sloeg hem bewusteloos om dat te voorkomen. Nadien verkocht hij me een vuistslag, zei dat ik hem geen tweede keer zou tegenhouden en vertrok. Dat was de enige en laatste keer dat ik hem zag huilen.
Hij sprak nooit meer over haar. Hij verwijderde alle sporen uit zijn huis en ik mocht haar naam nooit meer noemen. Hij had weer het ene meisje na het andere maar raakte ze allemaal snel beu. Eén keer ging het nog over haar. We waren op restaurant geweest en hadden oude herinneringen opgehaald. We lachten om die nacht toen we naakt gingen zwemmen en de rand van de kade te hoog bleek om er weer uit te klimmen. Hoe we meer dan een uur probeerden en ondertussen blauw zagen van de kou. Uiteindelijk heeft een toevallige voorbijganger er ons één voor één uitgevist. Die nacht was het erg gênant maar later was dit hét verhaal dat op elk feestje verteld werd. Vrolijk gestemd gingen we van tafel. Bij de vestiaire bleek Warres jas verdwenen. Toen die na twintig minuten zoeken nog niet gevonden was, werd hij bijna hysterisch. Hij greep de jongen van de vestiaire vast en siste dat hij die jas binnen de 24 uur terugwilde of dat hij persoonlijk met hem zou komen afrekenen. Warre was sterk en de jongen deed het bijna in zijn broek. Toen we naar huis wandelden vertelde hij waarom hij zo’n scène gemaakt had. Haar foto. De dag nadien belde het restaurant dat een andere klant per vergissing zijn jas had meegenomen en die nu had teruggebracht. De foto was er nog.
Hij huilde niet toen zijn dochtertje stierf. Wel moordde hij alle katten uit de buurt uit. Het zijn deze katten of het is die bezopen automobilist. Hij raakte sinds die dag nooit meer een druppel alcohol aan, nochtans was de drank tot dan vaak zijn beste vriend geweest. De enige die hem begreep, lalde hij me beschuldigend toe op zulke momenten. Het was in die periode dat hij zijn meeste vrienden verloor. Hij begon zich vreemd te gedragen en van de aangename, interessante, knappe Warre waar man en vrouw voor vielen, schoot nog weinig over. Steeds vaker ging hij vrienden uitschelden en beledigen op café. Hij verweet hen een zielig groepje jaknikkers te zijn en dat waren ze eigenlijk ook. Ook ging hij ’s nachts ronddwalen in de stad en hield dan lange gesprekken met zwervers, die hij nadien helemaal uitschreef en boven zijn bed hing. Het zijn de enige die nog iets zinnigs te zeggen hebben. Op het einde kon hij enkel nog mijn gezelschap en dat van mooie meisjes verdragen. Ondanks de verwijten die ook ik regelmatig naar mijn hoofd geslingerd kreeg, bleef ik teruggaan. Toen zijn vrouw hem verliet ‘omdat ze niet langer met een gek wilde samenleven’, scheurde hij alle foto’s waar zij op stond en plakte elk stukje aan de muren van de huiskamer. Ze hebben er zeven jaren gehangen tot hij zijn huis uitgezet werd.
Ik moest elke dag bij hem langsgaan. Hij was erg warrig en werd steeds onrustiger. Soms belde hij mij drie keer per dag. Dan vond hij iets niet of kon niet op een heel belangrijk woord komen. Of hij vroeg zich af hoe laat zijn dochtertje uit school kwam en waar zijn vrouw weer zolang uithing. Hij maakte lijsten met de namen van alle mensen die hij gekend had en vatte in één zin samen wie ze geweest waren. Er zat zelden iets positiefs bij. En hij schreef veel briefjes.
Ik vond hem in het kleine kamertje waar hij de laatste jaren gewoond had. Hij had uiteindelijk geen pistool maar pillen gebruikt. Aan zijn wang plakte haar foto. Hij droeg zijn enige nette pak dat hij gedragen had op de begrafenis van zijn dochtertje. Een laatste briefje lag op tafel.
Vriend, een pistool was spectaculairder geweest maar dat is me afgenomen na het gedoe met de katten. Trouwens, vertelde ik je al dat de allergrootste krab, de Japanse reuzenkrab, 4 meter groot is? Zoek jezelf nog maar een vrouwtje voor de laatste jaren. Ik weet dat dit met mij een beetje moeilijk was aangezien ik nogal wat tijd van je in beslag nam, maar nu kan het. Als ik een vrouw was, ik zou het wel weten. Je bent een bovenste beste kerel, ik hoop dat ik je leven niet al te veel verpest heb.
Bedankt.
Ik proef haar tepels bijna.
Je onweerstaanbare Warre
