Een jongetje en een meisje zitten in het gras op het laken van mama. Ze spelen van getrouwd zijn en hij schenkt thee voor haar in uit een plastieken theekannetje. Ze steekt haar pink in de lucht en schrikt overtuigend als ze van de te hete luchtthee nipt. Als de buurmeisjes komen kijken geven ze elkaar zoentjes en hij noemt haar schat.
Als ze groot is, zit ze met een jongen in de zetel. Het is de jongen van wie ze voorspeld heeft dat hij haar hart zou breken. Hij haalt de mooiste theepot die ze ooit gezien heeft uit zijn kast. Ze houdt de theepot voorzichtig vast en volgt met haar vinger de bloemetjes die op de stenen wand geschilderd zijn. Ze giechelt opgewonden omdat het zo mooi is. De theepot glijdt uit haar handen, het gaat vanzelf. De jongen breekt haar hart niet maar zij breekt zijn theepot. Ze luistert en geniet. Het is een mooi geluid. Mooier dan glazen, borden en zelfs mooier dan de thermoskan die ze vorige week van de trap liet vallen. Terwijl ze tussen de scherven kruipen, lacht ze naar hem. Opa gaat het allemaal weer lijmen zegt ze. Dat doet hij ook steeds met mama’s bloempotten en haar mooiste borden. Scherven brengen geluk zegt ze ook nog en ze weet dat hij haar droomjongen is. Ze moet het hem nog vertellen, hopelijk vindt hij het niet erg. Ze vraagt zich af of het moeilijk is, haar droomjongen zijn.
