Ik heb het afgelopen jaar vaak tevergeefs geprobeerd. Te schrijven wat je allemaal was. Wat je betekende voor me. Het was zoveel, het is nog steeds zoveel. Ik koester de leegte. Jouw leegte. Ik wil die nooit vullen. Het is jouw plaats en jouw leegte. Jouw niet-zijn zorgt net dat je er wel bent en zal blijven. Altijd.
Ik vond dit gedicht en het past zo mooi.
Ik mis je heel erg.
Zie je ik hou van je
Zie je ik hou van je,
ik vin je zoo lief en zoo licht –
je oogen zijn zoo vol licht,
ik hou van je, ik hou van je.
En je neus en je mond en je haar
en je oogen en je hals waar
je kraagje zit en je oor
met je haar er voor.
Zie je ik wou graag zijn
jou, maar het kan niet zijn,
het licht is om je, je bent
nu toch wat je eenmaal bent.
O ja, ik hou van je,
ik hou zoo vrees’lijk van je,
ik wou het helemaal zeggen –
Maar ik kan het toch niet zeggen.
Herman Gorter
Nikolaj zei,
april 1, 2009 bij 1:39 pm
*knuf*
Peter zei,
april 3, 2009 bij 5:08 pm
Ik ken het verhaal achter die leegte niet, maar dit gedicht wel.
Het zat ooit in het middelbaar in onze leesbundel en ik vond het toen al zo mooi. Het doet goed om het nog eens te lezen en ik hoop dat het jou ook goed doet.